skip to content
Serres Blogs » Versus | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Σερρών με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
16995 άρθρα από 73 πηγές
Aa - Zz
(12516)
Ap-ta-Serras
(25)
Blogareis?
(3436)
Bolek
(213)
Chronicles of Broken Heart
(45)
Crime Private Investigators Online
(5)
Dimitris P.
(162)
Dumb dog
(118)
FootballSerres
(34)
Internet Radio
(18)
Jim Pap
(158)
Karamarigo
(88)
Myron
(25)
O Iakxos
(555)
Prokapress στις Σέρρες
(54)
Radio Palavos
(10)
Rock TV
(25)
Serres Plus
(249)
Serres Press
(304)
SerreSites
(139)
Sound n vision
(38)
Stelaras95 Blog
(79)
Stereo Nova
(288)
Versus
(14)
Xeynoland
(36)
|fuzzy burlesque|
(192)
Αα - Ωω
(4479)
Ότι νόμιζα για...
(3)
Α μπε μπα Blog το Μπινελικοδρόμιο
(344)
Αθλητική Ένωση Χρυσού
(15)
Αμφίπολη
(26)
Αντωνία Θεοχαρίδου
(11)
Αντικαπνιστής
(41)
Ανώνυμο
(10)
Ανθρώπινη επανάσταση
(362)
Βήμα Υγειονομικών Νομού Σερρών
(125)
Βισάλτης
(422)
Δρώμενα στον Δήμο Πετριτσίου
(25)
ΔΑΚΕ ΠΕ Σερρών
(43)
Εκάτη
(52)
Εν Σέρραις
(246)
Η Κάφτρα
(60)
Θέμα
(133)
Ιωάννης Μεταξάς: Ο Εθνικός Κυβερνήτης
(47)
Καστανιές
(61)
Καθρέφτης
(256)
Κινηματογραφική Λέσχη Σερρών
(25)
Κουρασμένη λογοκρισία
(5)
Λαουτζίκος
(25)
Μαραγκάκης Λευτέρης blog
(9)
Νίκος Λιλιμπάκης
(25)
Οι Συνταγές της Λόπης
(54)
Οι Σέρρες στην blogόσφαιρα
(60)
Π.Α.Σ.Κ. Γεωτεχνικών Ν.Σερρών
(4)
Προσπαθώντας μπορούμε καλύτερα
(98)
Πάμε στοίχημα? Μόνο για τις ομάδες τις 5.3
(9)
Παύλος Μελάς - Εκάτη
(39)
Πολιτιστικός Τερπνής
(227)
ΡΟΔΟπολίτης
(9)
Στρυμών: Πολιτισμός - Δρώμενα
(31)
Σέρρες ή αλλιώς η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται
(30)
Σκέφτομαι άρα Υπάρχω
(26)
Τζίνης Γεώργιος
(29)
Τηλέμαχος Τάτσης
(13)
Το σπίτι των ανέμων
(216)
Το γυμναστήριο
(161)
Το δικό μου Μανιφέστο!
(15)
Χρωστήρας
(12)
Χειροποιήματα
(10)
O πολίτης
(108)
Versus (14)
15:43
Ξαπλωμένος σε μια ρωγμή της σπείρας
Αναδεύοντας κλεμμένες υποσχέσεις
Περιορίζοντας τις οπτικές σκιάσεις
Διεσταλμένος ,διαθλώμενος ,απόγειος
Προσδιχορίζοντας
ΣΤο βάθος
Η παραμονή
15:41
Οι καλημέρες των ερώτων
Οι σαγιονάρες των ανεκπλήρωτων πόθων μας .Σουλατσάρουν με χάρη ,με μανία πάνω στο χωματόδρομο ,μέσα στα μίνι μάρκετ των ερώτων πάνω στα κεφάλια μας ,αφήνουν σημάδια Made In China ,σημάδια χάδια ,περαστικές ,ανέμελες αιμοβόρες ,διάχυτες σαν τον άνεμο ,πάνω μας ,ανελέητες ,θερμογόνες αιτιάσεις για μια αυτοκτονία και για μια γέννεση .Σταματούν για λίγο χαμογελούν ,συναγελάζονται ,φορούν μαυρισμένα κορμιά ,κατακόκκινες περιηγήσεις , αγοράζουν τσιγάρα και γάλα και ξεπλένουν με άσπρο φως το πρωινό .Δοκιμάζουν τις αισθήσεις μας με αντηλιακά χαμηλού βαθμού προστασίας απροστάτευτοι πίσω από τον πάγκο με τις κονσέρβες και παιχνιδίζουν στο κύμα του σωρού των προσφορών από καλλυντικές αναθυμιάσεις .Μας οδηγούν στο πλησιέστερο ψυγείο από δροσερές πορτοκαλάδες και χυμούς ,μας περιπαίζουν με αγορές κάτω του μετρίου ,πισωπατούν μπροστά στη θωριά του κρεμώδους φόντου ,ενθουσιάζουν και ενθουσιάζονται αφήνοντας μικρά ρεβιθιά, χαμόγελα πάνω στο λαβύρινθο κι ύστερα χάνονται ξαφνικά ,χαυνωτικά ,νομίζοντας πως πλήρωσαν το αληθινό αντίτιμο στο ταμείο των καλοκαιρινών ηδονών .Μετά ο ήλιος, τόσο καταλυτικός που θα ‘ θελες να ξεχυθείς μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων ,να κελαϊδίσεις τη ραστώνη της μέρας ,τη σκόνη που σηκώνουν τα περαστικά αμάξια με το τρέιλερ να βουτήξεις στα βουνά που υψώνονται γύρω ,να γυρίσεις γύρω από τα στέκια τους κι αυτές νάτες εκεί πίσω σου γύρω σου μπροστά σου ,απειλητικές μαινάδες ,μπροστά στους πάγκους με τα ροδάκινα .Ένας παγωμένος φραπέ, καφέ σαν την επιθυμία θα καταπραΰνει τη σύληση …
16:23
Πέρασαν οι μέρες που χαμογελούσα .Οι μέρες που ανακτούσα τη σιωπή μέσα από τη νηνεμία των καιρών .Ανάξιος θρόνος γελοία προσμονή των αμοιβών σε ένα μάταιο κυκλικό πανηγύρι ,με σαλτιμπάγκους και φαντάσματα ,τρομαχτικές μορφές και ήπιες δράσεις ας τους τώρα να σε πάρουν απ ‘το χέρι και να σε σύρουν σε κοιτάσματα πίσσας με τα απλωμένα χέρια τους να μισούν κάθε έκφραση πάνω στο καταρρακωμένο σώμα σου ,κάθε μικρό χαμόγελο που αποπειράται να πέσει μέσα στην παγωμένη σου νύχτα ,ας’ τους να παρασύρουν τις νοήσεις με αυτή τη διαστροφική πεποίθηση πως ο νοών θα θυσιαστεί εις χάριν του θεάματος πως κι αυτή η μουσική δεν σου πρέπει ,αυτή που τώρα ακούγεται ,αλλάξτε το ρυθμό το τέμπο τις μελωδίες ,σκοτείνιασε στα έγκατα σου και αναδύεται το άμετρο μίσος ,ανοίξτε τις πύλες τις φωτιάς ,μ ‘ακούτε ,είμαι εδώ , και χάνομαι ,μέρα τη μέρα ,γουλιά τη γουλιά ,χάνομαι στο λειασμένο τοπίο σας ,χάνομαι στις κορεσμένες συγκεντρώσεις σας ,στα ανήλιαγα σας χάδια ,στο ανούσιο σας νάιλον ,στις κομπορρημοσύνες σας και τα κάθε εκτροχιασμένα σας «Ζήτω» ,σ αυτή τη λαίμαργη σιωπή που απειλεί να μας καθιερώσει σαν τις μορφές που αποδιώχναμε μέσα στους ραγισμένους αντικατοπτρισμούς μας ,ναι τα θέλω όλα και όλα τώρα ,πριν να είναι αργά για όλους μας ,ουρλιάζω μανιασμένα πως δεν είναι έτσι ,δεν το είχα φανταστεί ,δεν καταλαβαίνεται πως το χείλος μας πλησιάζει πως συντρίβετε με μανία τις απελπισμένες μου προσπάθειες ,πως και γω τώρα σας ακολουθώ πειθήνια μέχρι τη νέα μου ανταμοιβή μέχρι να πάρω το μερτικό μου και να μου γλύψετε τις πληγές ,να συναινέσω και να αναβάλλω να συναινέσω και να αναβάλλω να συναινέσω και να αναβάλλω ,να συναινέσω και να αναβάλλω …
21:52
Επιτέλους μια στιγμή διαύγειας .Τα αστέρια μας λοιδορούν που δεν τα συμπονέσαμε ,τόσο καιρό μόνα ,χωρίς εμάς ,χωρίς αυτά ,την ίδια την ύλη που μας ενώνει .Λαμπύριζαν ανέμελα χωρίς να μας βλέπουν ,μα μας ήθελαν ,να επιβεβαιώσουμε τη λάμψη τους .Μας είχαν ανάγκη τα ‘αστέρια .Και ‘μεις αποστρέφαμε το βλέμμα εκδικητικά , προς εκείνα ,προς εμάς ; ,προς το αιώνιο ,το αέναο αυτό που μας τρόμαζε ,μας έβγαζε τα σωθικά ,κι αυτά προσπαθούσαν ,κατέβαλλαν ,καταβάλλονταν ,μα ήταν εκεί ,δεν ήξεραν τι άλλο να κάνουν ,αυτό ήταν ,αντανακλούσαν ,ήταν καθρέπτες .Μα τι αξία έχει ένα ς καθρέπτης χωρίς το είδωλο ; Για μας υπήρχαν ,απλά ,πάντα ,συνεχώς , αυτά όμως γνώριζαν πως ήταν εκεί για μας και εκλιπαρούσαν για λίγη συμπόνια .Εμείς αμαθείς ,ως είθισται και αυτοκαταστροφικοί κατεβάζαμε τα μάτια, με μανία ,να καταβροχθίσουμε το χώμα ,το ίδιο υλικό μας ,να καταπιούμε τόνους τσιμέντο και άσφαλτο και πέτρα ,τα υλικά της δικής μας διανόησης ,με την ψευδαίσθηση ότι μας ανήκουν και δεν πληγώνονται στην κακομεταχείριση μας .Και η λάμψη πουθενά , στα τείχη που υψώσαμε περιπαιχτικά , σχεδόν αδιαπέραστα … Κι έφτανε μόνο μια κίνηση για ν’ αποκτήσουν όλα νόημα μα η κίνηση αυτή είχε αποτραπεί από τις συνήθεις αντιδράσεις …Και τότε ανέλαβε μια αίσθηση ,μας έκλεισε γλυκά τα μάτια , απάλυνε την ψευδαίσθηση , τις άγριες αλήθειες ,που τόσο αχόρταγα επιζητούσαμε …και έτσι ξαπλωμένοι ,με τα μάτια κλειστά κάτω από τόνους επεξεργασμένης σκόνης ,θαμμένοι στα έγκατα ,πάψαμε να αποζητούμε .Ελαφρά στην αρχή μετά όλο πιο έντονα ,ήρθαν επισκέπτες από άλλες εποχές ,την ίδια πάντα εποχή ,αυτή τη μία ξεσηκώνοντας κύματα ευφορίας και αγαλλίασης .Και να που η λάμψη ,μέσα στο σκονισμένο μας τεχνητό σκάφανδρο έκανε την εμφάνιση της αισθητή ,και μετά άλλη μια κι άλλη ,σα μικρές φλογίτσες στην αρχή ,μετά σα πυγολαμπίδες ,όλο πιο έντονη λάμψη ,απ άκρη σ άκρη άναβαν οι πυρσοί στο σώμα ,κόκκινες εκρήξεις ,κηλίδες φωτός ξεχύνονταν και όλο και πύκνωναν .Ώσπου έγιναν μία μάζα φωτός , μια ενιαία συμπαγής λάμψη ,ώστε πλέον δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά αυτή η έντονη λάμψη , η στοργική λάμψη που τύφλωνε τις αλήθειες ,θάμπωνε τους χώρους και αφαιρούσε τα σχήματα από τις όψεις και γιγαντώνονταν και έλαμπε πλέον δυνατά με ειλικρινή ευκρίνεια . Πεταχτήκαμε τότε πάνω , έντρομοι ,ανοίξαμε τα μάταια και τα στρέψαμε στον ουρανό .Ναι τα αδέρφια μας ,οι καθρέφτες μας ήταν εκεί έλαμπαν ,σα να μας χαμογελούσαν ,σα να μας καλωσόριζαν …
22:49
21:32
Jaguar (1998)
Άγριος καιρός ,βάρβαρος
Με στοιχειωμένα δέντρα στους δρόμους
Φυσάει αέρας αχνός
Παράξενοι άνθρωποι στις άκρες του πεζοδρομίου
Ύπουλος καιρός σημαδεμένος
Ηρεμία αρρώστιας μυρίζει η πόλη
Χυμένα σκουπίδια μαζί με νερά από τα λούκια
Άγριες μέρες βάρβαρες
Τίποτα δεν κουνιέται
Σε πρώτο πλάνο η πλατεία με τις μάζες
Περιμένουν λες ,αυτή την αίσθηση
Ακινησίας παρά το τσουχτερό χάδι της ασφάλτου
Σαν κάτι να συμβαίνει και χωλαίνουν διστακτικά οι ρόδες των αυτοκινήτων
Θόρυβοι σαν σιωπές στα υπόγεια
Εξάτμιση που χάλασε και σέρνεται στο χώμα
Ήχος πνεύμονα που ασθμαίνει την πίσσα
Παραείναι γεμάτα για να είναι ολόκληρα
Περιμένουν την έκρηξη
Φλόγα φωτιά ,τσιμέντο ,ιδέα
Πίσσα ,αγρίμια ξεσκίστε τη νύχτα ουρλιάξτε
Όνειρα πορφυρά αρπάξτε ρομφαία
Σπάστε τη νίκη αυτών συντρίμμια κομμάτια
Ρίξτε παλάτια φτιάξτε καλύβια ωραία
Φυσήξτε να φύγει η σκόνη
Που κάθισε πάντα
Ρίξτε νερό να ξεπλύνει την άδικη νύχτα
Χλωμά περιστέρια ξυπνήστε και δώστε τα χέρια
Μικρέ ιαγουάρε κοιμάσαι μα δεν τους φοβάσαι
Πέρασαν μέρες πολλές ίσως να ‘ναι και χρόνια
Άγρια νύχτα στο βόρβορο και μες στη λάσπη
Ήσυχες μέρες κουφές μαριονέτες μιλούσαν
Έλεγαν πως αυτή η στιγμή είναι να ‘ρθει
Και θα ‘ρθει
Κι αν το σκεφτείς
Γιατί ζούμε που ζούμε πως ζούμε
Πίσω από οθόνες βιτρίνες τρελή ομοιότης
Παίρνουν φωτιά από εκεί ,Προμηθέας Δεσμώτης
Ξέρουν να ευγνωμονούν
Ξέρουμε να αγαπούμε
Μικρέ Ιαγουάρε ξυπνάς
Θέλουμε ,Διεκδικούμε
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Φωτιά στο Μετρό (25 Μαίου 1998, 2 το μεσημέρι)
Και λίγα πάθατε
Μιαροί χαμαιλέοντες
Φωτιά και σίδερα
Τα ρημάδια μιας εποχής
Τους οπλίσατε το χέρι
Εσείς βρωμερά καθάρματα
Που κάνετε τους αθώους
Τους ποτίζατε ανοσία
Στην καθημερινή σας αναλγησία
Όμως δεν έφταιγαν οι αθώοι
Η φωτιά έχει μείνει
Έχει τη δική της χροιά
Θα σας θυμίζει τίποτα ;
Αύριο όλα θα ξεχαστούν
Θα ξαναγυρίσετε στις πελώριες σας
Τρύπες
Λίγο πιο πάνω από το έδαφος
Λάθη θα αναζητάτε
Να πνίξετε τη μίζερη ζωή σας
Και να διαιωνίζετε τη μιζέρια
Στα παιδιά σας
Και πάλι θα οπλίσετε
Τα χέρια τους αργά
Αφού βιβλία δεν δώσατε
Θα λάβετε φωτιά
Κοιτάξτε τα χειρότερα
Και περιμένετε , κάποτε θα πληρώσετε
15:37
Όσο υπάρχει ένας καφές (Οκτώβριος 2007)
Όσο υπάρχει καφές
Θα υπάρχουν συλλαβές
Που ειπώνονται χαμηλά
Με σιγανή ρουφηξιά ,απαλά
Όσο υπάρχει καφές
Θα υπάρχουν Κυριακές
Χαμένες ζωές ,κούφιες αναστολές
Παξιμάδι βουτημένο στο χτες
Όσο υπάρχει καφές
Ένα βουητό από μηχανές
Παρασέρνουν τις οσμές
Ανήλιαγες πόλεις, ενοχές
Όσο υπάρχει ένας καφές
Μπορείς σαν άλλοτε να λες
Ο πόνος θέλει αντοχές
Ανταλλαγές και προσμονές
Μια ηλιαχτίδα στην αυλή
Όσο κρατάει ο καφές
Υποθαλάσσιες στοές
Υπέργειες αναδομές
Χέρι στο χάδι και καφές
Τραυματισμένες εξοχές
Το κομοδίνο , ο μπουφές
Το σκρίνιο έπιασε φωτιές
Όσο υπάρχει ένας καφές
Κάτι χτυπάει το παράθυρο
Κάτι σαν τείνει προς το άπειρο
Κουτσά ,νωθρά ,ανάπηρο
Όσο υπάρχουν ευωδιές
Που αναδίδει ο καφές
Σφάλισαν δάκρυα
Πλήττουν τα μάτια οι στιγμές
(Όταν γνωρίζεις με βεβαιότητα
πως ο καφές κινεί μια ανθρωπότητα
αναζητώντας αυτή την ιδιότητα
που φέρνει ανοιχτές ψυχές)
Μέσα στο σκούρο του ζουμί
Αναμοχλεύονται οι στεναγμοί
Οι σκέψεις που δεν είχες πει
Η τρέλα παίρνει λογική
Το βάρος κάνει σχετικό
Και όμορφο τον ουρανό
Και τον ανήμπορο καιρό
Σημάδι στο μηδενικό
Μέσα στο μαύρο του χωρεί
Ο κόσμος κι όσα έχεις δει
Μια λέξη άγρια και πεζή
Μια ανοησία, μια σιγή ,λυτρωτική
Όσο υπάρχει καφές
Θα κινώ τα νήματα
Της ζωής τα σκιρτήματα
Για ότι αξίζει μηνύματα
Θα τεντώνω τις χορδές του είναι
Να τις ξεπλένω με καφέ
Και μες στο μπλε
Θα χύνομαι διαλυμένος
Στο κατακάθι σκοτεινό ,κακό
Θα αφήνω όλο το σωρό
Και θα ρουφώ στην επιφάνεια
Μέσα σε άγνωστα λιμάνια
Με γνωστικούς τους ναυτικούς
Σε καρεκλάκια καθιστούς
Καφέ ρουφώντας , αναπολώντας
Τους ωκεανούς
(Μάρτιος 1999)
Ρούχα απλωμένα στις βεράντες
Αυτιά που ξεκουφάθηκαν
Απ’ των βοών τις μπάντες
Τσιμέντο , χώμα ,άμμος , υλικά
Μιας επινόησης που δε λογαριάζει
Το μετά
Σφήνωσε το χέρι στις χαραμάδες
Σε βλέπουν άχρωμες κυράδες
Να φτύνεις πάνω στα πλακάκια
Πίσσα και θειάφι τις οσμές
Στο κορμί σου μπαίνει κρύο
Δεν σου φτάνει
Η μορφή του δίσκου εκεί ψηλά
Σερβίρονται και ανήθικα και ξένα και σωστά
Συμπλήρωμα διαίτης και έλεγχος μετά
Απολωλός ,αμαρτωλός , όλα διαδικαστικά
Ηλεκτρομαγνητικές μονάδες
Αυτόφυτα και Παραφυάδες
Περιττές βρισιές και άσχημες λιακάδες
Άσιμες μέρες ,χίμαιρες και μαινάδες
Σε ποιον ορίζοντα ορίζονται
Στιμένες λέξεις ,καμινάδς
Ρίζες πολλές για να ριζώσει
Και το νερό στιφό
Εύχεσαι να μη μαραζώσει
Όλο αυτό που έρχεται σε αντίθεση
Αντίθετα τα θες για να σε σώσει
Το αύριο ας μη σε προδώσει
14:41
15:11
(Κάπου , κάποτε σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό...)
Διάλεξες τη λεωφόρο που οδηγεί εκτός.Η ταχύτητα συνεπαίρνει , η μηχανή μουγκρίζει ,
η αντανάκλαση του ήλιου πάνω στο τζάμι , άφθονη ενέργεια , η μαγευτική έρημος
του Κολοράντο απλώνεται νωχελική στις ρόδες ,η μυρωδιά των καμένων λάστιχων στην άσφαλτο.
Ή μήπως έχεις μπει στις στροφές , στο δρόμο για Θεσσαλονίκη , δίπλα στα χιονισμένα διαχωριστικά του δρόμου , με το ΝτεΣεΒω να τρέμει από το διαπεραστικό κρύο ,αναζητώντας το παλιό κάθισμα ενός μπαρ και ένα ζεστό ποτό στον ουρανίσκο ,προάγγελο νέων ανεξιχνίαστων μηνυμάτων που σημαδεύουν το νυχτερινό σκοτάδι ;
Τι σημασία έχει ο τόπος ...
Για όσους είναι ON THE ROAD σε πραγματικές ασφάλτους ή σε φανταστικούς ονειρόδρομους.
Τι ήρθε , τι χάθηκε , αυτό που αν πέρασε ,όλα μέσα σ 'ενα παιχνίδι απ 'αυτά που κρατά το μωρό στα πρώτα του βήματα κατνόησης του γύρω χώρου.Αρκέι μια τόσο απλή , άδολη , αμαθής κίνηση , για να περιφερθούν όλα αυτά που κρύβει μέσα στα δάχτυλα του , να στροβιλιστούν και να ξαναπέσουν σε μια γλυκιά διαδικασία προσμονής .
Τι ήρθε ,τι χάθηκε
αν πέρασε αυτό που πέρασε ...
Η ώρα της χαλάρωσης.Μυστικός δορυφόρος έστειλε αναμεταδιδόμενο μήνυμα από το υπερπέραν που κανείς δεν έχει τη διάθεση να παραβεί , εκτός θέλησης .
Λες και τώρα άρχισε η τροχιά του κόσμου και όλα αρχίζουν να ξεδιαλύνονται , οι ουσίες και η πεμπτουσία αφιερωμένες στην υπηρεσία του απλού , μοιρασμένες σε χιλιάδες μικροσκοπικές λάμψεις να φωτίζουν κάυι προηγουμένως σκοτεινό και αβυσσαλέο.Είδες πόσο εύκολο ήταν.
Μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη αντίστροφη μέτρηση ,χαιρετήστε το καινό.
Ή καλύτερα πιείτε κάτι για όλους μας .Στην υγειά μας ...
Και ύστερα είναι και κείνα τα βράδια πού βγάζεις από το συρτάρι τους δικούς σου βιοτόπους , μη προστατευόμενους από κάποια συνθήκη ,μόνο σαν απροσπέλαστα
και άβατα για τους υπόλοιπους που θα κοιτάξουν απορημένοι , οι ήχοι εκλύονται , οι σκέψεις παραμερίζονται , τα θαύματα λαμβάνουν χώρα ,σε μια χώρα ,σε ένα χώρο σε μια στάση τρένων από σταθμό χρόνια εκτός λειτουργίας , αλλά λες και ακούγεται ακόμα η βοή του παρελθόντος.Έλα γερο MOBY εσύ τα ξέρεις καλύτερα κι ο καθένας καλύτερα από το δημιουργό τους.
Καθισμένος στον ψηλότερο βράχο του νησιού.Πίσω , τα απόκρημνα βράχια .Εμπρός απλώνεται αχανής , μυστήρια ανεξερεύνητη , η υδάτινη επιφάνεια .
Ώς εκεί που φτάνει το μάτι.
Ώς εκέι που φτάνει το δεός , το πάθος για το άγνωστο, το ανέκαθεν νέο , η χάρη της διαδοχής .Μια ζωή απλωμένη , ξετυλιγμένο χαλί , ακέντητο ακόμα , επίπεδο και απλησίαστο .
Γνωρίζεις οτι θα περπατήσεις επάνω για να χαράξεις τις δικές σου γραμμές , ευθείες , καμπύλες ,γωνίες και ακαθόριστα σχήματα ,υφαίνοντας το ολόδικο σου σχέδιο , μοναδικό και ανεπανάληπτο στη φθορά του χωροχρόνου.
Ήρθε όμως η ώρα της επιστροφής .
'Ηδη απομακρυνόμενος ,διαπιστώνεις πως ξεκίνησε κιόλας , η διαδικασία της ύφανσης , της περιήγησης , που σήμανε αναπάντεχα πριν λίγο εμπρός στα μάτια σου.
Ας μην καλογυαλιστεί αυτή η νύχτα .
Ας την αφήσουμε να ξεδιπλωθεί αργά , μόνη , λιτή, απέριτη , απαλλάγμένη από τα χιλίαδες ιδιότυπα μοτίβα που την περιβάλουν ,έως τον ερχομό της.
Απελευθερωμένη από τη σύγχρονη ματαιότητα της ύπαρξης .Από αυτό που προτείνεται ή προστάζεται.
Να ερωτοτροπεί με το γήινο φλοιό.
Δεν μας αφορούν τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα .
Μόνο η νύχτα.Να αυτοαναιρεθεί, να αμφισβητητθεί. Όπως κάθε άλλη.
Κατάπινε την έρημο σαν τα χαπάκια που έπαιρνες για να αποφύγεις τον πρωινό πονοκέφαλο από το hangover της προηγούμενης βραδιας.
Ρουφούσε το χυμό από τα φυτά της άνυδρης γης λαίμαργα ,σαν μεθυσμένος που βρήκε ακόμα μια γουλιά ουίσκι στο αδειανό μπουκάλι , δίπλα στο μικρό τραπεζάκι με τα γεμάτα αποτσίγαρα και τα αναποδογυρισμένα καλύματα της θλιψης που γινόταν σιγά σιγά ένα ελαφρύ αεράκι ανάμεσα στους αιώνιους βράχους , τις σκληρές εκτάσεις , την έκσταση της στιγμής , τη περιπλάνηση στα άγνωστα φαράγγια τους εσωτερικού χώρου.
Άντε , τι περιμένεις , φέρε ακόμα μια μπύρα !
Το νέο προσπαθεί απεγνωσμένα να καταλάβει τη θέση του προηγούμενου
σ 'ένα θάλαμο γεμάτο συνωστισμένες μελωδίες ,
αρώματα , κινήσεις μορφασμούς ,
κι ατελειωτες παύσεις σιωπής .
Στο σταθμό , η αμαξοστοιχία
αναμένει άλλον ένα
απρόσκλητο επιβάτη ,
μόνο που αυτή τη φορά η
κίνηση προς τα εμπρός είναι αδύνατη.
Κάπου πέρα , διαγράφεται η έρημος και
ο ασυναίσθητος ήχος ορμητικών κυμάτων .
Η νύχτα καταβροχθίζει το φως ,
όλα μετατρέπονται σε αμφιβολία.
Ένας περαστικός κοιτάει το βαρύ ,
παλιό ρολόι
που κρέμεται πάνω από το σταθμό.
Πόσο αργεί η λύτρωση ;
Το προηγούμενο ήταν το ήδιστον.
Αυτό που θα επακολουθήσει αποκτά το γλυκόπικρο άρωμα περασμένης νύχτας.
Συγκρούεται με τις υποσχέσεις που δημιουργήθηκαν άθελα τους , το ραντεβού που επανεκδόθηκε , τις τεχνηέντως ηθελημένες υποχρεώσεις ..
Πόσο μάταιο μέσα στον κύκλο του καθιερωμένου , ανάμεσα στις συγκινήσεις του έναστρου ουρανού , του μικρού γαλαξία που μας περιέβαλλε , απειροελάχιστα σωματίδια κοσμικής ύλης .
'Η μήπως ατομικής ; Ένα ταξίδι στο υπερπέραν , χωρίς την παραμικρή προσπάθεια ή κατανάλωση ενέργειας.
Προσδεθείτε εσώτερα
ή ,
προτιμότερο ,
αφεθείτε .
Θα σε πιάσω μια μέρα να κυνηγάς τα σύννεφα , να με ρωτάς τι χρώμα έχουν , τι σχήματα παίρνουν πριν την οριστική τους πτώση στο έδαφος.
Και θέλω να δω την έκφραση του προσώπου σου όταν σου πως
τελείως φυσικά οτι δεν υπάρχουν , οτι αποτελούνται από την ένωση
του Υδρογόνου με το Οξυγόνο ,
οτι ο λογος που κινούνται εκεί πανω άπτεται μόνο
σε προβληματισμούς επιστημόνων της Φυσικής ,
που παρατηρούν με ολοένα και πιο αυθάδες μάτι την ύπαρξη τους
στη στερεότητα αυτής της αντίρροπης ύπαρξης δυνάμεων.
Οτι τα σύννεφα είναι πλέον η ειδικότης τους και κανείς δεν κοιτά προς τα πάνω , αυτή η κίνηση είναι εδώ και χρόνια αντιδεοντολογική.
Τότε ίσως να με κοιτάξεις και να μου πεις .
-Εμείς που πήγαμε ;
Μουσικά ηχοτοπία .
Τοποι στους οποίους βρίσκει καταφύγιο η ανομολόγητη έκφραση του είναι.
Όχι μόνο αυτό.
Εδάφη νέα , απάτητα , ανεξερεύνητα , δυσθεώρατα σε σύγκριση με τον εδαφικό περιορισμό της διαμετρούμενης επιφάνειας .
Ελαχιστότατες εκλύσεις συναισθήσεων ,
χημικών αντιδράσεων
που δεν υπακούουν στις γνώριμες επιστημονικές επιδιώξεις.
Με τι να σημαίνεται η ύπαρξη ...
Με φωνές , με ψιθύρους , με τυμπανοκρουσίες , με ήχους σερνόμενους στο γρασίδι ,
με μικρά ρυάκια που ενώνονται σε μικρούς χειμάρους ,
προχωρούν στον ποταμό και ξεβράζονται στην απεραντότητα της θάλασσας !
Με ένα άσπιλο χαμόγελο , ή την ηλιαχτίδα μιας νέας μέρας
ένα ερωτικό χάδι ή μια στάλα βοχής στο ημίφως.
Όχι , όχι , ας το αφήσουμε καλύτερα .
Έχει καιρό ,
χρόνο να απασχολήσει .
Κάπου σ' ενα σημείο του κόσμου προσγειώνεται ένας πρώην ιπτάμενος δίσκος.
Λίγο πιο πέρα ένας ασθενής υποβάλεται σε μεταμόσχευση καρδιάς.
Ένας περαστικός κολημένος στο τζάμι λιγουρεύεται τα γλυκά του ζαχαροπλαστείου στη γωνία.
Κάποιος πήρε το δρόμο χωρίς επιστροφή , ενώ δίπλα του πηγαινοέρχεται
ο σωρός των άνανδρων οχημάτων ,
σαν τηλεκατευθυνόμενα θα έλεγες ,
να πάνε ,
να έρχονται ,
να σταματούν στο πρώτο
κόκκινο φανάρι .
Ο άλλος με το μαύρο τζην παντελόνι μόλις κατόρθωσε να διαβεί τον πολύσύχναστο δρόμο πατώντας και σβύνοντας το τσιγάρο
που μόλις πριν κρατούσε , γνωρίζοντας οτι ήταν το τελευταίο.
Η ξανθή τύπισσα δίπλα του ,κάτι σκέφτηκε , χαμογελάει , όχι για πολύ .
Σε λίγο θα φύγει ...
Καθισμένος στην άκρη της μπανιέρας ,
μ' ενα ποτήρι φτηνό κρασί στο ένα χέρι ,
ένα ακριβό πούρο να καπνίζει στο άλλο ,
δημιουργώντας την τέλεια αντίθεση ,
ανάμεσα στο κοχλάζον νερό ανάκατο
με τις σαπουνάδες και τους αφρούς ,
έτοιμος να καταδυθεί σ΄ενα ένοχο παρελθόν .
Από το μικρό σκονισμένο παραθυράκι ,
ένα χαμόγελο διαγραφόταν στο
βαθειά σκαμμένο
πρόσωπο
του Χένρυ Τσινάσκι.
Έρωτες που κυοφορούν στην αγκαλιά της ,
που σωριάζονται πριν τις αμετάκλητες αποφάσεις ,
που σιγοκαίνε στο ημίφως της σελήνης
ή ενός κεριού ,
άδολες σκέψεις του εγκαταλειμένου χρόνου ,
σκιές ανθρώπων που περπατούσαν στο πλακόστρωτο ,
προτού εξαφανιστούν στις χοάνες της ανάμνησης .
Έρωτες οριστικοί , μα και ανατρέψιμοι ,
πικρή στάχτη σβησμένη στο σταχτοδοχείο των αισθήσεων.
Μια βόλτα στην παραλία την ώρα που σκάει το κύμα ,
ο ουρανός θολός , το φεγγάρι απειλητικά παγερό ,
το μουσκεμένο από την υγρασία δέρμα , ο αέρας μανιασμένος ,
το νερό μαύρο σαν παλιό κρασί , αιώνιο το κορμί εμπρός τεταμένο ,
κόντρα στις θελήσεις του καιρού ,
οδοιπόρος και αποστασιολάτρης ,
συλλέκτης στιγμών χωρίς σημασία ,
τί να θέλει τέτοια ώρα η σημασία ,
κανείς δε χτυπά την πόρτα για να ζητήσει τι ;
έλα θα σε κεράσω ένα ποτήρι , να πιούμε τι ;
θα σου μιλήσω τρυφερά και ζεστά να πούμε τι ;
θα σε προσκαλέσω να το νιώσεις ,
αν το θες .
Αγωνίες της ωριαίας που λιώνουν
μέσα σε μια τζούρα καπνού και μια γουλιά ,
αγωνίες της στιγμιαίας που ανακάθονται υπομονετικά
κάτω από τον ουρανίσκο ,
ορμονικές εκλύσεις , χημικές δράσεις ,
ουσίες που σε καλούν για ένα ταξίδι ,
ποιος αναφέρεται σε ναρκωτικά ,
όταν υπάρχουν οι ουσίες , οι εθισμένες σε σένα ,
χρησιμοποιούμενες κατά τις διαθέσεις ,
χωρίς κενότητες και προσδοκίες ,
δεν προβάλλονται αλλά στιγματίζουν ,
δεν είναι ποτέ οι ίδιες και ,
πότε πότε ,
βλάπτουν σοβαρά τον εφησυχασμό της απάθειας.
Δεν επαναλαμβάνονται , δε συγκρίνονται ,
δε διαχωρίζονται σε κατηγορίες.
Συλλαμβάνονται και ανακαλούνται .
Προσοχή στις οδηγίες χρήσεως .
00:30
02:08
00:59
Ουρανός Σεπτέμβριος 2002
Στα σύννεφα ο εαυτός παραληρεί
ανάμεσα σε προδομένες εκτάσεις
διατεταγμένες για την προσωπική μάχη
ενάντια στα στοιχειά της ύπαρξης,
σε πεπαλαιωμένες υλικές μορφές
πρωτόλειες μορφές, ψυχή της ύλης
Σε ξαναβλέπω σε παρμένα όνειρα
από τα μπουκέτα που μου χάρισες
μια έναστρη βραδινή συστολή
Όταν όλα συστέλλονταν για να βρουν Θεό
Ο σπόρος της θλίψης ωρίμασε
Μετά σάπισε,
να δώσει τη θέση του στο υπέδαφος
στην ανυπαρξία την αρχική
στην απουσία .
Σου χαρίζω ένα βρώμικο λιθάρι
να το κρεμάσεις στα κλαδιά σου, άδεια χέρια
Ίσως να θυμηθείς την προέλευση
που έκανε αυτό το κάτι να παραληρεί
Προνοώντας τη γέννηση
δολοφονείται η μαγική ουσία
απενεργοποιείται η έκφραση
και μένει το χτες
να χάσκει απόμερο σε μια γωνιά
του ολότελου
Δεν θα αναζητήσω ούτε σήμερα
τους λόγους που οδηγούν,
σκαλίζοντας την τρυφερή επιφάνεια
αναζητώντας, αποζητώντας
τη μικρή μου θέση
σ' αυτό τον αχόρταγο ουρανό
απόψε και μόνο (Τετάρτη 22 Μαίου 2002)
Απόψε η ψυχή μου θα βουτήξει στο κενό
ένα δρόμο θέλει να βρει
ακατανόητο θέαμα, επίπληκτο
Χάος στην είσοδο της μαύρης πυρκαγιάς
κίτρινα μπλε ολοπλούμιστα τα φώτα
θα καίνε για σένα
ο ερχομός μιας μάυρης Άνοιξης
πικραίνει το σάλιο
εισέρχομαι στα κύταρα μου
αναδιπλώνω την κραυγή μου
να γεμίσει το στήθος με ευχές ,ξεβράζοντας
όλη τη στάχτη τόσων αιώνων μέχρι
τον ξεσηκωμό σου
να με δει να κάθομαι πάνω στις ιδέες
που κατολίσθηση μεγάλη τις βαραίνει
και μετά να πιω από το κρασί της μοναδικής
τραυλότητας
που πεθαίνει
και τον αναστάσιμο κρότο,
να με δει να μαραίνω τα πέταλα ,να τα χάνω
μπρος σε τέτοιο γλοιώδες μεγαλείο
φτύνοντας λέξεις φτηνές, ανάξιες να τις ρίξεις μια ματιά
μπολιασμένες με σπέρμα οδυνηρό,
ανήμπορο να σηκωθεί για τη νέα έξοδο από
τα συσπασμένα πρόσωπα
που ρίζωσαν μέσα στο φτωχό κεφάλι μου
χωρίς να γνωρίζουν το σφάλμα που διατελούν
μισώντας τα με μανία,
προσπαθώντας να τα μεταβάλλω σε αγάπη
ανήμπορα, ανήμπορος,δεν μπορώ
να αγαπήσω αυτό που περιγράφω,
δεν μπορώ να αποβάλλω τα πρόσωπα
και αυτή την μυρωδιά καμένης σάρκας
να αναδύεται στην ατμόσφαιρα
λειαίνοντας τη μνήμη...
Η μακριά θάλασσα (4 Φεβρουαρίου 2004)
Πνέουμε
στην κοιλάδα των ιδεών
λυγίζει ,κάμπτεται , επανέρχεται
ήχος ο κενός
το άδειο μπροστά
στην Ουσία
ευκίνητες αισθήσεις
αεικίνητο πέρασμα
θάλασσες του πάθους
μοναχικά πανιά
στέρεο κατάρτι
μελωμένος ήλιος
νωχελικό το χρώμα
ρέουμε στο άσπιλο
κλειδωμένες λέξεις
μυσταγωγία
θροΐζουν οι αρμοί
σα λεπτά ημιτόνια ,
απλωνόμαστε
εραστές του μη-Είναι
έλιωσαν οι σκέψεις
βυθίζεται η έννοια
στην απεραντοσύνη
βαριές , συμπαγείς
υδάτινες μάζες
ακολουθούν το αέναο
ξετυλίγονται οι αναπνοές
στο Τώρα
πρωτόμορφες εκλάμψεις
η Ζωή σαλεύει
εισχωρώντας στα απύθμενα
κατανοημένες πολυσχημίες
συστέλλονται για να διασταλούν ,
να χαθούν στο περίβλημα
μιας έκτασης πελιδνής
ουράνιες συστοιχίες
αρμονικά προσπερνούν
το Τότε ,σπείρες στην άμμο
όπου θαμμένη η αντήχηση
αναριγά στο αισθητήριο
και ιδού ο ορίζοντας
με τις προεκτάσεις
στις απολαβές
ως το Πέρα ,
τα πέρατα της Λήθης
που προϋπήρχε ,
της Γνώσης που συνέπλεε ,
ταξιδιώτες του Όλου
αυτό θα είμαστε
Καπνογονία (1 Αυγούστου 2002)
Ο καπνός σαν δαίμονας
βγαίνει από το ανοικτό παράθυρο
ίσια στο φως
Η ανάγκη για παραστάσεις
επιτεταμένη
Μόνο ότι υπάρχει μέσα
μόνο ότι υπάρχει μέσα αξίζει
Αξίζει να φυλαχθεί
Η αλήθεια κλυδωνίζεται
ακόμα
Ανάκληση του ζειν
Του ζειν εν τη αληθία
Και μετά λέξεις να σκεπάσουν
αυτή την απατηλή μειλίχια όψη
της ορμής
Κερνιόνται θαύματα οι στιγμές
όμορφα θαμμένα μυστικά στους κήπους
του
Και Ώ το φως
Πλειονότητα των δεσμών
Μέσα στο ακατέργαστο
Υφασμένο περιτύλιγμα
Ώ της ζωής περίεργο μονοπάτι
Που τους αρμούς στυλώνουν
μύρια όσα έως το ένα
ιδρωμένα όντα
Μέχρι τις νύξεις της απόλυτης σιγής
Απομυζάς τις πλέξεις τις επίμονες
Αποκοιμήσου έως το τώρα
Κάποιος μας θυμήθηκε
Με σπάνια επίσκεψη
θέλησε να μας τιμήσει
έως το τώρα
το υπέρτερο.
Είσοδος [σε μια ακατέργαστη μορφή (μαστίχας)] 7 Αυγούστου 2002
Κάποτε μου πρόσφερες αυτό που ήθελα
τώρα είσαι απογοήτευση
στεκόσουν εκεί με τη μορφή σου την ατίθαση
Μου ‘δινες το σχήμα σου
Αυτό που σε έπλαθα να είσαι
η έκφραση μου
σε καμάρωνα
το νέο έργο της Αυτού δημιουργίας
Παράξενα τέλεια
με τις λεπτές όλο στιλπνότητα εκφάνσεις σου
τραβολογούσα την ύλη σου
σε ένα ταξίδι εξωκοσμικό
είχες πλαστεί για μένα στο πλάσμα της απόλυτης
εξουσίας
Δράκος φάντασμα με χέρια πλοκάμια
να καταβροχθίσουν ακόμα και την έπαρση μου
απέναντι στο Δημιουργείν
Θα σε κρατούσα
γνωρίζοντας πως η υφή σου
ξεμάκραινε σε σχέση με το χρόνο
απομακρυνόταν θαυμάσια
μα Πως νόμιζες οτι δεν θα συνέβαινε
να σε συνθλίψω στο δάχτυλο
με την προαιώνια κίνηση
που μου έμαθε
τόσο συνταρακτικά το Γένος
Τώρα σε κοιτώ τόσο απλή για να μου σημάνεις
την αυριανή επιστροφή,
τόσο γλοιώδικα γελοία
για να σημαίνεις
Είσαι το πλάσμα που γεννήθηκε
από τα σπλάχνα της ανικανότητας
Αυτό ήσουν
Τώρα επέστρεψες στη γλυκιά προοριστική σου λαβή
ΤΩΡΑ
Είσαι η Ισχύς
Ενθαδε υπoκειται
Γιατί;
Το λουλούδι δεν ανθίζει
Πέφτοντας έξω απ' τις τρικυμίες
Απορροφά την όψη
Και την άγνοια
Πού;
Θα βρεθούν
Να παίξουν τους ρόλους
Συγχέουν με αντιφάσεις
Το άδολο
Πώς;
Να επέλθει η λύτρωση
Τι χρώμα θα 'χει
Ο αδιάκοπος βασανισμός
Με ποιο βρώμικο μύρο σε μύρανε
Γιατί βρωμάει υπόνομο το κλίμα
Πού είναι το κύμα;
Πόσα θα χρειαστούν κελιά
Για να επιβεβαιωθεί
Η ελευθερία
Σύμπτυξη, σύμπτυξη, σύμπτυξη
Εξομοίωση της ζωής
Σύνθλιψη
Πάρε μας
Ήλιε οδηγέ
και πέτα μας πίσω,
ουραγέ
Σε ξεπέρασαν
Πάλι σε ξεπέρασαν
Οι Αμφιβολίες ; ; ;
Πιστό σκυλί γλείφοντας
Τις πληγές τους
Προχωρώντας μπροστά
Στην Άβυσσο
Σε εντάλματα παρατεταμένης ανοχής βούτηξαν την ανάγκη
Ακόμα δεν ήρθε...
Θα έρθει;
Βεβαιότητα αξεπέραστης αποτυχίας
χλεύη οδυνηρή στο πέρασμα
Στην άλλη πλευρά
Εκεί όπου υπάρχει
Το υπάρχω
Το ζω, έμβια με βία
Και μετά, το ήδη υπάρχον
Το αναμενόμενο
Χωρίς μαγεία
Λίγη μαγεία
Μοιράζουν απλόχερα
Τα χέρια-φίδια
Υποσχέσεις καταπλάκωμα
Μακριά από όλους σας.
Μέσα σε όλους μας
Σφυρίζει το ερπετό
Ο αυτός ήχος
της σιωπής της απύθμενης
Τον πρόωρο επιδιορθώνοντας.
Αποσταγμένοι καλλωπισμένη
Τέλειες τελείες
Κείμενες
Δεν έχω τίποτα πλέον
Με συγχωρείτε;
Υπάρχω;
Λυπάμαι γι' αυτό
Τις νύχτες μέρες μου
Εξορκίζω να φανούν
Ο δρομέας έκοψε το νήμα
Της Έκφρασης
Αδυνατώ
Λίγο ακόμα
Πιο κοντά
Λίγο πιο κοντά
Αν πλησιάζει . . .
Το μεγάλο ταξίδι
Σε τι υπόκειται;
Τι το υποσκελίζει;
Προς το παρόν , ενθάδε υπόκειται . . .
Τίποτα δεν γκρεμίστηκε
Και κάτι
Ακόμα
Συνεχίζεται ...
00:30
Η μοιρολατρεία μας δίνει επίφαση στωικότητας, που ωστόσο δεν είναι γνήσιος στωικισμός...
ERIC BENTLEY
16:55
Δευτέρα 7 Απριλίου 2003
Γιατί ζούμε; Τι είμαστε για τα υπόλοιπα πλάσματα της γης; Τι επιτύχαμε ,τόσα χρόνια τεχνολογίας και πολιτισμού; Λύσαμε τα αιώνια ερωτήματα της ζωής ,τα απαντήσαμε ή καταφέραμε να τα διευρύνουμε και να τα πολλαπλασιάσουμε ,με την αλαζονική μας στάση
απέναντι στα σύμβια όντα μας, εδώ επάνω στη μικρή τεράστια γη ;
Καταφέραμε να αφήσουμε σπουδαία έργα ,κτήρια και πολιτισμικό υλικό ,γραπτά λογοτεχνικά ,θαυμαστά ,όμως από ποιους ; Από εμάς τους ίδιους ! Ποιος άλλος εκτός από εμάς καταλαβαίνει αυτά τα έργα; Τι προσφέραμε τόσα χρόνια ,χιλιάδες χρόνια ,στον πλανήτη ,στο
σπίτι που φιλοξενούμαστε ,που μας φιλοξενούν ;Το ευπρεπίσαμε ;Και εμείς οι ίδιοι ποια εξέλιξη παρατηρούμε στον ίδιο μας τον εαυτό, αν λάβουμε όλα τα ανθρώπινα όντα ,ως ένα από την αρχή ,από τη γέννηση του γένους ;Η γλώσσα ; Απευθύνεται σε μας !
Η τεχνολογία ;
Και πάλι σε μας ;
ΑΝ ήμουν Σκύλος ή Ελέφαντας ή Οιζοοικτίδα ή Πέστροφα ή Καρχαρίας
θα μπορούσα να ξεδιπλώσω την αλαζονεία αυτού του ζώου ,που δεν έκανε τίποτα για τους υπόλοιπους συγκατοίκους του διαμερίσματος του ,παρά μόνο με έπαρση συνεχίζει να καταστρέφει κάτι μη δικό του ,να επεμβαίνει επάνω σε κάτι που όλα τα υπόλοιπα πλάσματα θεωρούν αυτονόητο και Θείο. Μια απλή κατάκτηση των υπολοίπων εμβίων όντων ,η αρμονική συμβίωση ,κάτι που ο άνθρωπος δεν επέτυχε Ποτέ. Η Αδικία του Κόσμου, που πηγάζει από τον Άνθρωπο δεν στρέφεται μόνο εναντίον του αλλά και εναντίον των υπολοίπων. Και το κωμικοτραγικότερο είναι ,ότι στρέφεται εναντίον του. Ο άνθρωπος σήμερα ,εν έτη 2003 είναι πολύ λιγότερο ισορροπημένος ψυχικά και σωματικά ,σε σχέση
με το παρελθόν ή τις αρχές της δημιουργίας του. Και αναφέρομαι σε αυτόν ,διότι πρώτον, είμαι και εγώ άνθρωπος ,και εγωιστικά ενδιαφέρομαι για το είδος μου ,και δεύτερον , διότι ποτέ κανένα άλλο έμβιο ον δεν πρόκειται να κατανοήσει , να διαβάσει , και να συμφωνήσει
ή διαφωνήσει με αυτή την άποψη ,γεγονός που δεν με καθιστά ανώτερο , απλά δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα μας , αν και ο δικός τους είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένος σε σχέση με το δύσχρηστο και υποτιθέμενα πολύπλοκο ,θα τολμούσα να πω , πρωτόγονο σύστημα που χρησιμοποιούμε εμείς για να επικοινωνήσουμε , μεταξύ μας , μόνο οι άνθρωποι. Ποιο από τα υπόλοιπα ζώα μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο των έργων μας , να θαυμάσει τη Μόνα Λίζα ή τα Ηλιοτρόπια .Κανένα .Αυτό μας καθιστά αμέσως ανώτερους ;Ή απλά αυτά τα έργα δεν έχουν καμία απολύτως αξία σε κανένα άλλο ον ,εκτός από εμάς .Θα θέσετε το επιχείρημα της νοημοσύνης ,που αποδείξαμε ότι κατέχουμε
σε σχέση με τα ζώα .Σε τι ωφελεί αυτή , εκτός από την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών , και δη της επιβίωσης του ανθρώπινου γένους ; Τι πρόσφερε η νοημοσύνη μας σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους της γης , σε σχέση με το σπίτι που μας φιλοξενεί ;
Καταφέραμε ,διότι περί κατορθώματος πρόκειται ,και ίσως όχι κατ ορθόν ,λάθος λέξη αυτή για ένα τόσο λάθος εγχείρημα και αποτέλεσμα , να μετατρέψουμε το φυσικό που μας περιβάλλει σε τεχνητό ,ώστε να μπορούμε να καγχάζουμε ότι το Γύρω μας , ναι το Περιβάλλον είναι δική μας επινόηση και κατασκευή , τόσο ανθυγιεινό για την διαβίωση μας
που φαντάζει οξύμωρο το γεγονός ότι αγωνιστήκαμε τόσες χιλιάδες χρόνια για να καταλήξουμε να βλάψουμε τον εαυτό μας , τον ένα και μοναδικό εκπρόσωπο του ανθρώπινου γένους ,εμάς τους ίδιους. Δεν θα απαριθμήσω τα "θαυμαστά "επιτεύγματα της "σύγχρονης " εποχής μας , και τις βλάβες που προξενούν σε μας , νομίζω είναι αυτονόητο να συμφωνήσετε εφόσον τα ζείτε και τα βιώνουμε καθημερινά.
Θα αναφερθώ μόνο στην αξία της τέχνης , σχετικά με την διαιώνιση του είδους. Η Τέχνη
προσφέρει μια φιλοσοφική διέξοδο στο ερώτημα "Γιατί ζω;" .Η ανάγκη της απεικόνισης
κάποιου συναισθήματος ή ερεθίσματος που προέρχεται από τις εξωτερικές εικόνες ,του κόσμου που μας περιβάλει , θέλω να πιστεύω , και μάλλον αυτό αποδεικνύεται ,ότι πηγάζει
από ένα Πρωτόγονο , Πρωτόλειο και Πρωταρχικό σεβασμό απέναντι σ' αυτό και τον Δημιουργό του. Είναι η Ψυχή των Πραγμάτων που επιζεί μέσα σε όλα τα Έμψυχα και Άψυχα
και που μέρος της αποτελεί και το Ανθρώπινο Γένος .Είμαστε διαποτισμένοι από αυτή ,΄όπως και τα υπόλοιπα υπαρκτά ,ορατά και αόρατα , που μας περιβάλλουν. Η εναντίωση σ' αυτή από μέρους μας , αποβαίνει απλώς μάταια και αυτοκαταστροφική .Η Τέχνη καθίσταται αναγκαία , είναι η δίοδος , ο ερμηνευτικός αποκωδικοποιητής ,αυτής της Ψυχής , βοηθά να την κατανοήσουμε και να τις επιτρέψουμε να διεισδύσει μέσα μας , όπως διεισδύει η τροφή από το στόμα μας για να θρέψει το σώμα. Ένα τοπίο είναι Ύψιστο Θαυμαστό έργο Τέχνης , αν προσφέρει αυτό το σκίρτημα συναισθημάτων , ψυχική τροφή ,όπως και η ανάγκη της καταγραφής αυτού σε ένα ποίημα .Τέχνη είναι και οι στιγμές της ουσιαστικής Επικοινωνίας ,η ανταλλαγή γνήσιων , συναισθημάτων , αλλά και η καταγραφή τους ή η παράθλαση αυτών . Υπάρχουν διάφορες μορφές τέχνης και πάμπολλες τεχνοτροπίες ,
και ότι αντιπροσωπεύει η κάθε μια απ' αυτές ,όλες όμως συγκλίνουν σε κάτι κοινό , σε ένα Απλό Μεγαλειώδες Νόημα. Φυσικά δεν θα αποπειραθώ να δώσω ορισμό στην Τέχνη. Ούτε και θα με ένοιαζε , δεν είναι αυτό το μέλημα .Το Ζωτικό , είναι η αξία της
στην κατανόηση του Πνεύματος του Κόσμου και την απόλαυση των αγαθών που μας προσφέρθηκαν ελεύθερα , υλικά και πνευματικά , και που αναμένουν την κατάκτηση τους από εμάς , εμάς που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα ,ενώ απομακρυνόμαστε από τα πάντα και έχουμε στρέψει την κεφαλή προς αυτοκαταστροφικές συνήθειες και τάσεις , με αποτέλεσμα , τόσο την απονέκρωση του σώματος ,όσο και του εξίσου σημαντικού μας , πνεύματος.
|
Hellas Blogs: Trikala Blogs (Τρίκαλα) Patras Blogs (Πάτρα) Pella Blogs (Πέλλα) Lefkada Blogs (Λευκάδα) Florina Blogs (Φλώρινα) Larissa Blogs (Λάρισα) |
 |
Copyright © 2008 Serres Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 12.03.2010 07:10:31 
|
